Η εταιρική περιβαλλοντική ευθύνη αποτελεί χρέος απέναντι στην κοινωνία

Του Χρύσανθου Μαρούχου

Η εταιρική περιβαλλοντική ευθύνη (Corporate Environmental Responsibility – CER) μέσα στα πλαίσια μιας ευρύτερης εταιρικής κοινωνικής ευθύνης (Corporate Social Responsibility – CSR) είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να προσφέρει σήμερα στην κοινωνία, μια επιχείρηση ή οργανισμός, ανεξαρτήτου μεγέθους. Η ηθική που θα πρέπει να περιβάλλει την συγκεκριμένη αποστολή θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητη, όπως αυτονόητο θα πρέπει να θεωρείται και το γεγονός ότι η συνεισφορά της κάθε επιχείρησης / οργανισμού, πρέπει να αντικατοπτρίζει τόσο το μέγεθος του οργανισμού, όσο και το ανθρακικό του αποτύπωμα.

Αν και η ηθική της όποιας συνεισφοράς δεν πρέπει να διακατέχεται από οικονομικούς όρους ή οικονομοτεχνικές αναλύσεις, εντούτοις στα πλαίσια μεγάλων επενδύσεων αυτές θα μπορούσαν να θεωρηθούν θεμιτές στην βάση μιας αρχικής αξιολόγησης των εναλλακτικών επιλογών και καθορισμού προτεραιοτήτων.  Προφανώς και μια ανάλυση κόστους κύκλου ζωής (Life Cycle Cost Analysis) και περιβαλλοντικού αντίκτυπου επιβάλλεται σε τέτoιες περιπτώσεις, καθώς μια επένδυση θα μπορούσε να είναι φαινομενικά οικονομικά βιώσιμη και περιβαλλοντικά ωφέλιμη, στην διάρκεια όμως του κύκλου ζωής της να έχει τελικά αρνητικό πρόσημο. Είναι για αυτό τον σκοπό που η επιλογή των βέλτιστων λύσεων εξοικονόμησης πόρων και ενέργειας, αξιοποίησης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, μεθόδων ανακύκλωσης και ορθής διαχείρισης αποβλήτων, κτλ, δεν πρέπει να λαμβάνεται στην βάση μιας απλής μελέτης κόστους-οφέλους, αλλά μιας ευρύτερης μελέτης που θα λαμβάνει υπόψη τόσο την οικονομοτεχνική βιωσιμότητα, όσο και το κοινωνικό και περιβαλλοντικό όφελος, στην βάση μιας ανάλυσης κύκλου ζωής. Το ερώτημα προφανώς που τίθεται, είναι εάν θα πρέπει να επενδύουμε σε λύσεις που δεν είναι οικονομοτεχνικά βιώσιμες αλλά έχουν θετικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα.

Στα πλαίσια της εταιρικής περιβαλλοντικής ευθύνης των οργανισμών, προφανώς και η οικονομική βιωσιμότητα μιας επένδυσης, ηθικά δεν μπορεί να θεωρείται κριτήριο επιλογής. Το μέγεθος του οφέλους που η επένδυση προσδίδει στο περιβάλλον και την κοινωνία γενικότερα, είναι το πρώτο και το μόνο κριτήριο που θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Από την άλλη όμως, θα είναι προς όφελος των οργανισμών να αξιολογήσουν αρχικά τις επιλογές λύσεων και επενδύσεων, οι οποίες είναι και οικονομοτεχνικά βιώσιμες και περιβαλλοντικά ωφέλιμες.  Οι λύσεις αυτές θα μπορούσαν να είναι ανεξάντλητες, γι’ αυτό και επιβάλλεται να μελετηθούν σωστά και διεξοδικά πριν παρθεί η οποιαδήποτε απόφαση. Η νοοτροπία που κάποιες φορές επικρατεί «να το κάνουμε γιατί το έκαναν και άλλοι» δεν έχει καμία θέση σε μια σοβαρή επιχείρηση και οργανισμό που θέλει να έχει μια σωστή και μελετημένη εταιρική κοινωνική και περιβαλλοντική ευθύνη.

Βασικό ρόλο έχει να διαδραματίσει και η Πολιτεία προς την συγκεκριμένη κατεύθυνση. Το ειδικό ταμείο ΑΠΕ και ΕΞΕ το οποίο έχει συσταθεί με την κυπριακή νομοθεσία Ν112(Ι)/2013 έχει μια βασική αποστολή. Να λειτουργεί σχέδια χορηγιών για την επιχορήγηση ή επιδότηση διαφόρων επενδύσεων ή δραστηριοτήτων προώθησης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, συμπεριλαμβανομένης της συμπαραγωγής από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και της εξοικονόμησης ενέργειας  (άρθρο 9, παρ. 1). Η οικονομική βιωσιμότητα των επενδύσεων δεν είναι και δεν θα πρέπει να είναι κριτήριο επιδότησης ή καταβολής χορηγίας από το συγκεκριμένο ταμείο. Συνεπώς, η Πολιτεία στα πλαίσια της δικής της κοινωνικής και περιβαλλοντικής ευθύνης, θα πρέπει να ενισχύσει τις συγκεκριμένες προσπάθειες, όχι μόνο μέσω του ειδικού Ταμείου ΑΠΕ & ΕΞΕ (τα χρήματα του οποίου καταβάλλονται έτσι και αλλιώς από τους καταναλωτές), αλλά και από άλλα συμπληρωματικά ταμεία του κρατικού προϋπολογισμού. Ειδικότερα οι οποιεσδήποτε επενδύσεις έχουν μεγάλο περιβαλλοντικό και κοινωνικό όφελος, έστω και αν η καθαρή παρούσα αξία (Net Present Value – NPV) της επένδυσης είναι αρνητική, θα πρέπει να ενισχυθούν από το κράτος. Απαιτείται όμως μια σωστή και εμπεριστατωμένη αξιολόγηση των Έργων, αλλά και παρακολούθηση της ορθής υλοποίησης και επιβεβαίωσης του περιβαλλοντικού και κοινωνικού οφέλους που αυτά επιτυγχάνουν, πριν δοθεί η οποιαδήποτε χορηγία.

Η εταιρική περιβαλλοντική ευθύνη δεν αφορά μόνο τους μεγάλους οργανισμούς και επιχειρήσεις. Η οποιαδήποτε επιχείρηση, όσο μεγάλη ή μικρή και αν είναι, έχει υποχρέωση απέναντι στο περιβάλλον και την κοινωνία. Οι εφαρμογή απλών μεθόδων εξοικονόμησης πόρων και ενέργειας στις βασικές λειτουργίες της επιχείρησης, η μετάβαση σε εναλλακτικές μορφές ενέργειας φιλικές προς το περιβάλλον, η εφαρμογή μιας στρατηγικής ανακύκλωσης των απορριμμάτων, η ορθή διαχείριση των αποβλήτων, η επιλογή προμηθευτών και συνεργατών που έχουν υιοθετήσει πολιτικές εταιρικής κοινωνικής και περιβαλλοντικής ευθύνης, είναι μόνο μερικά από αυτά που θα μπορούσε να υλοποιήσει ένας μικρός οργανισμός για την δική του συνεισφορά προς το περιβάλλον και την κοινωνία γενικότερα. Τέλος, η ατομική ευθύνη του καθενός από εμάς, προς την εκπλήρωση του χρέους μας απέναντι στην κοινωνία και το περιβάλλον, αποτελεί βασική προϋπόθεση μιας πραγματικά ευημερούσας και προηγμένης κοινωνίας.

*Ο Χρύσανθος Μαρούχος είναι Ηλεκτρολόγος Μηχανικός / Ενεργειακός Ελεγκτής, Πρόεδρος Επιτροπής Ενέργειας Συνδέσμου Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Κύπρου

Τα σχόλια είναι κλειστά.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More